ΔΙΑΦΥΓΗ, ΑΠΟΔΡΑΣΗ, ΜΗ ΜΕ ΕΙΔΑΤΕ, ΜΗ ΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΑΤΕ ...

Την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια και μικροσκοπικά φτερουγίσματα....
Άστους να με ψάχνουν ...
Ψάξε .... ψάξε .... δε θα με βρεις ....
Τι κεραμίδα κι αυτή ? Πώς με ανακάλυψαν άραγε ? Κόντεψε να μου΄ρθει ταμπλάς.
Σνιφ, κλαψ. Και είχα αγαπήσει τόσο το καναρίνι μου!

Καλά να πάθω όμως. Αφού το λένε όλοι ... Ουδέν κρυπτόν υπό του ηλίου ... Δε θα με έβρισκαν ?
Με έπιασε σύγκρυο όταν μου είπε το Αουτσάιντερ πως άκουσε σε μια ομήγυρη ότι διατηρώ ιστολόγιο και ασχολούμαι με τους περιθωριακούς (!!!!!) και γράφω και σχολιάζω κλπ. κλπ.
Σφίχτηκε το στομάχι μου, ίδρωσα, ξίδρωσα αλλά πάραυτα άρχισα να καταστρώνω σχέδια απόδρασης. Μπήκα, βγήκα σε site, βρήκα κάπου ένα καλό άνθρωπο και με τις υποδείξεις του, μετέφερα τα υπάρχοντα μου εδώ.
Νέα γωνίτσα στο κλουβί.
Μεταξύ μας όμως, ένα τρόμο τον βιώνω, για να πω την αλήθεια. Θα μπορώ να γράφω ελεύθερα ή θα με ξαναβρούν αυτές οι Γάτες του Διαδικτύου ?
Και οι φίλοι μου ?
Ποιοι φίλοι ? Ε, αυτοί οι λίγοι που είχα ... Πού θα με ξαναβρούν ? Λυγμ, τι μοναξιά ... Δε θα το αντέξω ...
Θα κοιτάξω να ανασυνταχθώ ...
Ευτυχώς που δεν έγραψα και χειρότερα πράγματα ... Να με κυνηγάνε εκτός από Γάτες και Σύζυγοι, Συνάδελφοι, Ερασταί, Ανηψούλες ....    

ΟΡΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Είμαι πάνω στην κούνια μου και κουνιέμαι. Και σκέφτομαι...
Δε μπήκε καλά η χρονιά για την Τσιριμπόμ μου φαίνεται...
Δεν είμαι προληπτικό αλλά ανησυχώ για την κυρία μου.
Ούτε αισθηματίας είμαι. Απλώς σκέπτομαι το δικό μου μέλλον που είναι άρρηκτα δεμένο με το δικό της.
Πέρασε ένα εφιαλτικό κυριακοδεύτερο, την επόμενη ακριβώς μέρα της πρωτοχρονιάς και πέρασε ένα ακόμα πιο εφιαλτικό Σάββατο, προχτές.
Τώρα είναι απέναντι μου, σέκος στο κρεβάτι της και γράφει στον υπολογιστή. Τι γράφει όλη ώρα και δεν ξαπλώνει να ξεκουραστεί λιγάκι?
Το Σάββατο το πρωί πήγε πάλι στη δουλειά της, χωρίς να έχει καταφέρει να πάρει μια ανάσα όλη τη βδομάδα.
Μου είπε αργότερα ότι ταξινόμησε τη μέρα αυτή ως τη χειρότερη που έχει περάσει μέχρι τώρα δουλεύοντας. Φαντάσου! Κι αν δεν έχει περάσει δυσκολίες στη δουλειά της αυτή τόσα χρόνια! Για να μου το πει η Τσιριμπόμ αυτό καταλαβαίνετε. Αυτή, όταν οι άλλοι φοβούνται και τρομάζουν, λέει "δε φοβάμαι τίποτα, η λύση περιμένει".
Το περασμένο Σάββατο λοιπόν αποδείχτηκε πολύ δύσκολο για αυτήν. Δούλεψε συνεχώς εννιάμιση ώρες, σε συνθήκες μεγάλου στρες, με αφόρητη πίεση από το περιβάλλον γύρω της και καταστάσεις που ήθελαν διαρκή σκέψη και αποφάσεις. Δεν ήταν μόνο αυτό. Κάποια στιγμή χρειάστηκε να φύγουν οι υφιστάμενοι της και απέμεινε μόνη για τα σαλόνια αλλά και τα αλώνια, καμιά ώρα περίπου. Εννοείται ότι δεν έφαγε και δεν ήπιε ούτε νερό. Υπό μορφήν αστραπής πετάχτηκε να κατουρήσει μια φορά και επέστρεψε στο ασφυκτικά πολιορκούμενο γραφείο της.
Τελείωσε από κει που ήταν στις 8 το βράδυ κατάκοπη. Έφυγε από εκείνα τα γραφεία και πήγε στον κανονικό της χώρο. Δε θα γύριζε σπίτι το βράδυ. Συνέχισε να δουλεύει μέχρι τις 11.30 με χαλαρούς ρυθμούς αλλά πολύ κουρασμένη.
Πολλά γύριζαν στο μυαλό της ανασκοπώντας τη μέρα που πέρασε.
Συνθήκες δουλειάς απάνθρωπες και εξοντωτικές για ανθρώπους της ηλικίας της.Θα μπορούσε να έχει πάθει κάτι από την τεράστια πίεση. Ποιος νοιάζεται ή ποιος θα νοιαστεί? Ένα ωραίο στεφάνι "στην αγαπητή συνάδελφο", μερικές ανθοδέσμες και έξω από την πόρτα ή μάλλον έξω από τον κόσμο των ζώντων. Σκασίλα ολωνών. Σημασία έχει να βγαίνει η δουλειά. Σωρεία οι ιθύνοντες που είναι στρογγυλοκαθισμένοι σπίτια τους, αγκαλιά με λογής λογής οφίτσια και βλέπουν να βγαίνει η δουλειά. Ποιος νοιάζεται αν δεν πρόλαβε να φάει ή να πιεί νερό?
Συμπεριφορές ανθρώπων απαράδεκτες. Άνθρωποι χωρίς παιδεία και κυρίως χωρίς αιδώ. Προς όλους και, το χειρότερο, προς τον εαυτό τους.
Και τέλος κούραση. Κούραση μεγάλη, σωματική και ψυχική αλλά διανοητική πιο μεγάλη και πιο επικίνδυνη. Η κυρία μου, μου είπε ότι δεν θα ξαναπεί ποτέ ότι δε φοβάται. Φοβάται πλέον : την κούραση. Κούραση ίσον κακή εκτίμηση μιας κατάστασης και λάθος. Λάθη υπάρχουν μικρά και μεγάλα, ασήμαντα και μοιραία. Η κούραση αγαπάει τα μοιραία λάθη κι εκείνα την κούραση.
Σημασία έχει ότι η κυρία μου έκανε το λάθος.
Το ανακάλυψε μόλις την άλλη μέρα το πρωί και ευτυχώς διορθώθηκε αμέσως. Το γεγονός όμως παραμένει. Θα μπορούσε να ήταν πολύ σοβαρό, θα μπορούσε να κοστίσει πολλά. Θα μπορούσε να ήταν μοιραίο.
Δε θα σας κουράσω άλλο με τους μηχανισμούς αυτοκριτικής και τις (μαύρες) σκέψεις της κυρίας μου. Ούτε θα σας περιγράψω άλλο το πόσο απαρηγόρητη υπήρξε ολόκληρη την Κυριακή και σήμερα και (θα είναι και) αύριο και για πολύ καιρό. Ας είναι αυτό το λάθος της ένα χαστούκι τής μεγαλοστομίας "δε φοβάμαι τίποτα", ένα χαστούκι στον υποτιθέμενο άριστο εαυτό της.
Αντιθέτως θα σας διασκεδάσω με το τι έγινε αφότου έφυγε από τη δουλειά της.
Στις 8 το πρωί της Κυριακής η κυρία μου περιμένει με το αυτοκίνητο της να ανάψει το φανάρι που τη βγάζει από το χώρο της δουλειάς της στην κεντρική οδική αρτηρία. Η μούρη της είναι γκρι από την κούραση, τα μαλλιά της λιπαρά και μαδημένα και η πρόσοψη καταρέουσα. Δε συζητώ ότι βρωμάει κιόλας από τα κιλά αδρεναλίνης που έχει ρίξει κι έχουν ποτίσει τα ρούχα της. Απέναντι, επί της κεντρικής οδικής αρτηρίας βλέπει, όση ώρα περιμένει, έναν αστυνομικό. Τον κοιτάει και την κοιτάει. Της φάνηκε ότι την κοιτούσε με συμπόνια αλλά πιστεύω ότι ήταν ιδέα της.

Ανάβει το πράσινο, στρίβει και βλέπει τον αστυνομικό να της κάνει σήμα να σταματήσει. Έρχεται στο τζάμι της και της λέει το εξής αμίμητο : Καλημέρα, αλκοτέστ.
Ε, ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε! Άνοιξε το στόμα της η Τσιριμπόμ και ωχρίασε το σύμπαν. Βλέπετε από πού βγαίνω, στις 8 η ώρα το πρωί (εμφανέστατο, με μεγάλες πινακίδες), του είπε, βλέπετε με τι μούρη βγαίνω και τολμάτε να μου πείτε να κάνω εγώ αλκοτέστ? Συγκρατήθηκε για να μην ουρλιάζει. Και συνέχισε. Τόση φιλοσοφία θέλει για να καταλάβετε ότι δούλευα εδώ τη νύχτα και πάω σπίτι μου για ύπνο? Τι δουλειά είχα μέσα εκεί? Έπινα λέτε? Τόσο μυαλό χρειάζεται?
Το όργανο αντί να πιάσει τη μαινάδα και να τη μπουζουριάσει για βγάλσιμο γλώσσας στην Αρχή, προτίμησε να καταπιεί τη δική του και να ψελλίσει ότι αυτό το κακόμοιρο έκανε τη δουλειά του.
Αμ δε. Η μαινάδα συνέχισε απτόητη. Εδώ βρήκατε να κάνετε τη δουλειά σας? Ο αριθμός περιπτώσεων σας ενδιαφέρει να συμπληρωθεί ή η ουσία? Υπήρχε ποτέ περίπτωση να βγει κάποιος από δω μέσα πιωμένος? Υπάρχει κέντρο διασκέδασης μέσα και δεν το ξέρω? Εκεί που πρέπει να πάτε δεν πάτε, τη στήσατε εδώ.

Έφυγε μαινόμενη χωρίς να περιμένει απάντηση από το έντρομο όργανο ή τουλάχιστον μια συναίνεση. Ευτυχώς που δεν της έδωσε το ματζαφλάρι να φυσήξει γιατί θα του το έσπαγε στο κεφάλι και τότε σίγουρα θα την έκλειναν μέσα. Πω πω! και ποιος θα δούλευε τότε? Οι ιθύνοντες?

Η κυρία μου διαβάζει το βιβλίο της στον καναπέ (Ο χειμώνας της Melanie Wallace). Είναι κουρασμένη ακόμα και στεναχωρημένη. Την αποσπώ από το βιβλίο και τη ρωτάω. Αν ήσουν τώρα στα 18 και μπορούσες να διαλέξεις τι θα γίνεις, τι θα ήθελες να γίνεις? Περίμενα εναγωνίως να μου πει. Ψήφιζα μέσα μου φιλόλογος. Έγραφε ωραίες εκθέσεις, έλεγαν οι πρόγονοι μου, τα προϊστορικά καναρίνια του σπιτιού. Έχει και το διδακτικό - μεταδοτικό μέσα της. Θα καθόταν χριστούγεννα, πάσχα και καλοκαίρι. Θα χόρταινε την Έπαυλη και τις αμμουδιές του Χωρίου. Θα ήταν τώρα λυκειάρχης τουλάχιστον με μεταπτυχιακά και τίτλους. Καθαρές δουλειές. Θα ήταν ένα αστέρι. Λέμε τώρα.
Η κυρία μου σήκωσε τα μάτια από το (πολύ ενδιαφέρον) βιβλίο της και μου έστειλε το λαμπερό της βλέμμα. Τα μικρά αχτιδάκια των ματιών της, πράσινα μικρά φυλλαράκια δάσους, σχημάτισαν μια αλυσίδα που πάνω τους διάβασα τα γράμματα : ακόμα και με κούραση, ξενύχτια, συνθήκες εξόντωσης, πάλι το ίδιο θα γινόμουν. Αυτό που έγινα, πάντα και πάντα.  
 

       

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Καλή χρονιά και καλά μυαλά!
Και προπάντων υγεία, τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.
Εγώ και ο Λευτέρης ευχόμαστε να είναι καλά τα αφεντικά μας για να μας συντηρούν! Τι άλλο θέλουμε?
Πώς τα περάσαμε? Ειδυλλιακά! Καλύτερα και από τις Μπαχάμες!
1. Ήρθε το κανονικό μου αφεντικό από την Πάτρα και στρογγυλοκάθισε σπίτι, στο γραφείο του και στο κομπιούτερ του. Ωραίες γιορτές, τι να σου πω! Πήξαμε στα αποφθεγματάκια. Οι γιορτές δεν είναι τίποτε το διαφορετικό, είναι εμπορικές συμφωνίες, γιατί να βγω έξω (και να ξοδέψω) αφού περνάω μια χαρά στο σπίτι μου, περιττά τα ρεβεγιόν και λοιπά και λοιπά.
Ακόμα αυτό το παιδί είναι στην εφηβεία μου φαίνεται... Και αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να του δώσω πια ένα όνομα. Σάυλωκ ίσως? Πώς σας φαίνεται?

2. Ο Λευτέρης προσαρμόζεται σιγά σιγά. Είναι ακόμα πολύ ντροπαλός και κρύβεται πίσω από το φυτό της γυάλας του όταν πλησιάζουμε. Ξεμυτίζει και εξαφανίζεται. Και επιπλέον είναι όλο στον πάτο, δεν ανεβαίνει καθόλου στην επιφάνεια.

3.Στολίσαμε το δέντρο μας και το σπίτι, λίγο ανόρεχτα φέτος είναι η αλήθεια αλλά στολίσαμε. Η γιαγιά Σοφία έκανε κουραμπιέδες αλλά η έξυπνη η κυρία μου δοκίμασε έναν μόλις βγήκανε τα ταψιά από το φούρνο, της είπε ότι ήταν άψητος και η γιαγιά τους ξανάβαλε στο φούρνο, με αποτέλεσμα να παραψηθούν! Πάνε φέτος οι κουραμπιέδες, δεν τρωγόντουσαν. Καλύτερα, είπε η κυρία μου, γιατί κάνει δίαιτα.
Η κυρία μου έκανε μελομακάρονα. Νόστιμα έγιναν αλλά δε ρούφηξαν καλά καλά το μέλι γιατί ήταν αρκούντως πηχτό. Καταβροχθίστηκαν σε δύο μέρες από το Πεθερικό (που έχει αρύθμιστο ζάχαρο) και τον κύριο μου που μελομακάρονα να είναι κι ας είναι και αποτυχημένα.
Η κυρία μου έκανε και βασιλόπιτα - κέικ, πάρα πάρα πολύ νόστιμη. Και πώς να μην ήταν αφού έβαλε 10 αυγά και 600 γρ. φρέσκο βούτυρο Κερκύρας, χώρια τα άλλα υλικά! Η νοστιμιά της Βασιλόπιτας της είχε μείνει από πέρσι που έκανε πρωτοχρονιά στη δουλειά της και έφερε τη βασιλόπιτα η Λίντια που την είχε φτιάξει η μαμά της. Η αποτυχία εδώ ήταν ότι δεν ψήθηκε καλά και ήταν λίγο ωμή ... αλλά πεντανόστιμη η άτιμη. Πολύ παχυντική βέβαια αλλά οι θερμίδες και η αφειδώς τοποθετηθείσα ζάχαρη ποσώς εμπόδισαν το αγνό Πεθερικό να καταβροχθίζει και από ένα κομμάτι μόλις γύριζαν το κεφάλι τους από την άλλη.

4. Το Πεθερικό κατέφθασε από την πολύ μακρινή επαρχία της χώρας των Αμπελοκήπων Αθηνών για δεκαήμερες διακοπές στο σπίτι μας, όπως κάθε χρόνο το τελευταίο περίπου τέταρτο του αιώνα (δεν υπερβάλλω και πολύ).
Εγκαταστάθηκε στο σαλόνι και χόρτασε ύπνο (>16 ώρες, σαν τα νεογνά), γλυκά και νόστιμα φαγητά.

5. Η κυρία μου και ο κύριος μου δούλευαν αλλά δεν είχαν υπερωρίες μέσα στις γιορτές κι έτσι τους είχαμε σπίτι. Η κυρία μου ασχολήθηκε τον περισσότερο καιρό με τις κρίσεις οι οποίες της κατέστρεψαν πρακτικά τις διακοπές (και δεν τις τελείωσε ακόμα).

6. Και ερχόμαστε στον Χόλιους, αυτή τη λαμπερή προσωπικότητα.
Έχει πάρει τη φαντασία της μάνας του, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Είχε οργανώσει ένα σωρό εξόδους και είχε φτιάξει ένα σωρό προγράμματα. Τα χριστούγεννα άρχισε να τον πονάει ο λαιμός του και να γκρινιάζει. Ουδείς του έδωσε σημασία. Κοίταξε η μάνα του το λαιμό του με ένα κουτάλι και αποφάνθηκε : είναι κόκκινος, ίωση, μείνε σπίτι. Σε 5 λεπτά ο Χόλιους είχε ξεπορτίσει σχεδόν ξεβράκωτος.
Την άλλη μέρα κλαιγόταν από το πρωί ότι ο λαιμός του χειροτέρεψε. Τον ξαναείδε η μάνα του με το κουτάλι, αποφάνθηκε ότι οι αμυγδαλές του είχαν άσπρα πραματάκια επάνω και τον ξεκίνησε αντιβιοτικά. Πέρασαν δυο μέρες και ο Χόλιους δεν είχε καμία βελτίωση. Η γκρίνια κατευθύνθηκε προς τον μπαμπά του διότι η μάνα του δε μασούσε. Δε με προσέχετε, δε με πάτε σε ένα γιατρό, δε με είχατε πάει σε ένα γιατρό τότε και τότε .... περσινά ξινά σταφύλια. Έγινε ο κύριος μου πυροτέχνημα. Τον άρπαξε και τον πήγε στο Παίδων, μαζί και η κυρία μου να κρατάει τα μπόσικα. Λοιμώδης μονοπυρήνωση. Από κει που οι κατηγορίες προς τον Χόλιους ήταν γιατί δε ντύνεται και κυκλοφορεί με τα φανελάκια και κρυώνει ... μεταλλάχτηκαν σε μομφές για τον τρόπο που κόλλησε (η ασθένεια των φιλιών των εφήβων). Αλλά οι μομφές δεν κάθονται σε ένα μέρος. Μεταξύ σοβαρού και αστείου πετάγονται και παραδίπλα. Μαλλιοτραβήχτηκαν συγκεκαλυμμένα τα αφεντικά μου για το από πού πήρε ο γιος τους. Έκατσε στο εδώλιο το εκρηκτικό ταπεραμέντο της μάνας του στα νιάτα της, τα σόγια αμφοτέρων, οι γονιδιακές καταβολές που χάνονταν σε βάθος χρόνου ...
Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο φουκαράς ο Χόλιους έχασε όλες του τις διακοπές σερνάμενος από καναπέ σε καρέκλα και από καρέκλα σε κρεβάτι. Την πέρασε τόσο βαριά που πήρε και κορτιζόνη να σκεφτείτε για να βελτιωθεί λίγο και να ξεφράξει ο λαιμός του. Τα αφεντικά μου μετατράπηκαν σε Φρουρούς της εξώπορτας για να μην αποδράσει ο ασθενής μόλις αισθανθεί κάπως καλύτερα λόγω κορτιζόνης.

7. Η κυρία μου δούλευε την Κυριακή από το πρωί. Βροχερός ο καιρός, γιορτές ακόμη, δεν θα είχε δουλειά υπέθετε. Πήρε τις κρίσεις μαζί της μπας και τις προχωρήσει κάπως. Με πήρε και μένα να χαζέψω στο δάσος. Αμ δε! Ούτε να κατουρήσει δεν πρόλαβε. Έφυγε κατακουρασμένη το βράδυ από το κτήριο που δούλευε για να πάει σε ένα γειτονικό να βρει κάπου να κοιμηθεί. Κι εγώ νύσταζα, τι λέω, δεν έβλεπα μπροστά μου. Τα λίγα μέτρα που διασχίσαμε όμως μας αποζημίωσαν για όλη την κούραση της μέρας.
Έκανε λίγο κρύο, έπεφτε ψιλόβροχο και περπατούσαμε τυλιγμένοι σε μια ομίχλη που είχε κατέβει πολύ χαμηλά, μπερδευόταν στα φώτα των δρόμων και μπλεκόταν στα κλαδιά των δέντρων. Η όλη σκηνή, αν και πεζή, ήταν στα μάτια μας ειδυλλιακή. Έπιασα την κυρία μου να σκέφτεται, μετά από τόση κούραση, πόσο όμορφη είναι η ζωή. Στριφογύρισε μέσα στην πάχνη και την ομίχλη, με το πρόσωπο να κοιτάζει τον ουρανό και τις σταγόνες της βροχής να τη μουσκεύουν. Αναγκάστηκα να επέμβω στο ξεμυαλισμένο μυαλό της και να την επαναφέρω στην τάξη.
Η επόμενη μέρα μας βρήκε σαν μπαγιάτικα μύδια στη δουλειά. Το μεσημέρι δημιουργήθηκε μια περιπλοκή και δε μπορέσαμε να φύγουμε. Η περιπλοκή χρόνισε και μπλέξαμε με τη δουλειά τόσο ώστε δε φύγαμε καθόλου (και δε φάγαμε καθόλου). Ξανακοιμηθήκαμε στη δουλειά της κυρίας μου και φύγαμε την Τρίτη το μεσημέρι, δηλαδή 53 ώρες σερί.
Ηθικόν δίδαγμα : πρέπει πάντα να έχουμε σπόρους καναρινιών σε ένα συρτάρι του γραφείου μας μαζί με κανένα εφεδρικό βρακί για ώρα ανάγκης. Ευτυχώς η Τσιριμπόμ, ως προνοητική που είναι είχε τις εφεδρείες της και με το παραπάνω ...

Ο ΠΑΧΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΣΕ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

Ο Παχουλός Κύριος είναι ανάστατος αυτές τις μέρες. Του έχουν πέσει πολλά μαζεμένα και δεν αντέχει ο καημένος! Τον συνέλαβε η κυρία μου χτες το πρωί χωμένο σε ένα κουτί με εργολάβους που είχαν καταφθάσει φρεσκότατοι. Είχε βάλει δύο μέσα στο στόμα του και τους άλεθε γρήγορα για να προσθέσει τους επόμενους. Κακόμοιροι εργολάβοι!
Σήμερα, όπως και τις περισσότερες μέρες πήγαμε πολύ πρωί με την κυρία μου στη δουλειά. Όταν φτάνουμε βρίσκουμε εκεί πάντοτε το Διευθυντικό Στέλεχος και λίγο αργότερα καταφθάνει και ο Παχουλός Κύριος, ξεφυσώντας συνήθως για κάποιο πρόβλημα του.
Για ελάχιστα λεπτά την προσοχή του αποσπούν τα κουλούρια Θεσσαλονίκης που φέρνει καθημερινά το Διευθυντικό Στέλεχος. Κατευθύνεται στο πάνω μέρος του ψυγείου που τα αφήνει και αρχίζει να τρώει. Το Διευθυντικό Στέλεχος δυσανασχετεί εμφανώς και κάνει γκριμάτσες στην κυρία μου αλλά ο Παχουλός Κύριος τρώει απερίσπαστος.
Έτσι περίπου έγινε και σήμερα το πρωί. Μπήκαμε φουριόζοι με την κυρία μου στο γραφείο και βρήκαμε το Διευθυντικό Στέλεχος με ξυνισμένη μούρη να ανακατεύει κάτι χαρτιά και τον Παχουλό Κύριο όρθιο πάνω από το ψυγείο να τρώει τα κουλούρια.
Σε μια στιγμή το Διευθυντικό Στέλεχος σηκώθηκε να πάει στο γραφείο του που είναι δίπλα. Η κυρία μου πρόσεξε ότι φορούσε καινούργια διευθυντικά παπούτσια. Ήταν (όπως πάντα) χαμηλά, καρώ και με καρώ φιόγκο.
- Α, αναφώνησε, με γεια τα παπούτσια! Ωραία είναι! Από πού τα πήρατε?
- Από την Πατησίων, είπε με το μόνιμο ξυνισμένο ύφος το Διευθυντικό Στέλεχος την ώρα που απομακρυνόταν για το γραφείο του.
Και ενώ το Διευθυντικό Στέλεχος είχε φύγει και δεν άκουγε, λέει ο Παχουλός Κύριος στην κυρία μου, το εξής μεγαλειώδες :
- Ποντικός κουδούνια εφόρει κι αν τα εφόρει ποιος τόνε θώρει....

ΝΕΟΣ ΕΝΟΙΚΟΣ!

Κατέφθασε σπίτι ο Λευτέρης! Επιτέλους μια νότα χαράς!

Από το καλοκαίρι που συχωρέθηκε ο Μήτσος είχα πέσει σε μαύρη θλίψη. Άδικα πήγε ο φουκαράς! Και τό΄ λεγε η κυρία μου όταν θα έφευγαν για διακοπές. "Παίρνουμε μαζί το Τζιτζιφρίγκο, ας πάρουμε και το Μήτσο". Είχανε χαρίσει βλέπεις την πρόχειρη γυάλα του και η άλλη, η μεγάλη, ήταν δύσκολο να μεταφερθεί στο Χωρίο Της Επαύλεως που θα πηγαίναμε διακοπές. Μέχρι ένα σημείο θα τον φρόντιζε η Τάνια, η γιαγιά του Ντίντη. Περίσσευαν όμως 3 μέρες μέχρι να επιστρέψουμε εμείς όλοι.

Μετά από πολλή σκέψη και σχέδια αποφάσισαν τελικά να πουν στην Τάνια να πάει το Μήτσο στο γέρικο ζεύγος του ισογείου. Αρχές Αυγούστου ποιον ήθελαν να βρουν να δώσουν το Μήτσο να τον φυλάει? Η κυρία μου έβλεπε αυτή τη λύση ως έσχατη και ίσως μοιραία και όπως αποδείχτηκε είχε δίκιο. Τελικά, τον πήγαν στα γερόντια.

Ως συνήθως, η έξυπνη η κυρία μου έκανε την άρνηση της να πάρει τηλέφωνο το θήλυ γερόντιο να ρωτήσει για την υγεία του Μήτσου. Ευελπιστούσε ότι ήταν καλά.

Ο Μήτσος ήρθε σπίτι μας προ 8ετίας. Τον έφεραν τα μικρά αφεντικά μου μέσα στην πρόχειρη πλαστική γυάλα μεταφοράς του, κατευθείαν από το πανηγύρι του Αγίου Δημητρίου. Τον βαφτίσαμε τιμής ένεκεν Μήτσο. Ήταν ένα κοινό μικρό χρυσόψαρο. Τον είχαμε μη στάξει και μη βρέξει. Μεγάλωσε και έγινε κοτζάμ χρυσόψαρο. Τριπλασίασε τουλάχιστον το μέγεθος του! Του έλεγα "Μην τρώς τόσο πολύ Μήτσο, δεν είσαι πια παιδί, έχεις γεράσει. Πρόσεξε τη διατροφή σου, σέρνεται χοληστερίνη". Τίποτε αυτός! Είχε καταντήσει να τρώει το φαγητό από το δάχτυλο της κυρίας μου, που ούτε εγώ δεν το έχω κάνει! Τον είχα δει. Έβγαζε έξω από το νερό το κεφάλι του και έπαιρνε από τα δάχτυλα της κυρίας αυτές τις αηδιαστικές φλοίδες που έτρωγε. 

Τον θαύμαζαν μαγεμένα τα παιδάκια που έρχονταν σπίτι μας να κολυμπάει γύρω από το φυτό του. Ζούσε σε μία μεγάλη γυάλα, γεροντοπαλλήκαρο κι αυτός σαν και μένα, με τα σέα του και τα μέα του (φίλτρα, καλό φαγητό, καθαριότητα κλπ). 

Όταν γυρίσαμε σπίτι από τις διακοπές η κυρία μου πήγε κατευθείαν στα γερόντια τα οποία βρήκε με ένοχο ύφος να ψελλίζουν πόσο σταναχωρημένα ήταν. Τι να σας λέω ... πάει ο φουκαράς ο Μήτσος! Δεν τους έκοψε να βάλουν το φίλτρο στην πρίζα και ο Μήτσος μας έζησε τόσα χρόνια για να πάει άδοξα και αναπάντεχα από τη ΔΕΗ. Ο κύριος μου ως πιο ψύχραιμος τον κατευόδωσε στην τελευταία του κατοικία διότι η κυρία μου ήτο απαρηγόρητη κι εγώ ομοίως.

Όλοι στεναχωρήθηκαν στο σπίτι. Η γιαγιά Σοφία κόντεψε να σκάσει, σκυλόβριζε μέσα από τα δόντια της τα γερόντια. Τα μικρά αφεντικά μου κατηγόρησαν τους γονείς τους ότι κακώς τον άφησαν στο έλεος των γειτόνων. Όλοι όσοι τον γνώριζαν και θαύμαζαν τη μακροζωία του στεναχωρήθηκαν.

Ώσπου χτες πήγε η κυρία μου στον Υδάτινο Κόσμο και έφερε το Λευτέρη. Ζούσε σε ένα μεγάλο ενυδρείο γεμάτο μικρά χρυσόψαρα φίλους του, ώσπου ένας κύριος με μια απόχη τον πήρε και μας τον έβαλε σε μία σακούλα, την έδεσε αριστοτεχνικά και μας την έδωσε με το Λευτέρη μέσα. Το μέρος ήταν γεμάτο ενυδρεία με περίεργα ψάρια και το κατάστημα είχε πολλή πελατεία η οποία δεν ενδιαφερόταν καθόλου για ένα ταπεινό χρυσόψαρο. Η κυρία μου φορτώθηκε τη σακούλα με το Λευτέρη και τα υπόλοιπα ψώνια της και πήρε το δρόμο για το σπίτι ποδαράδα.

Στο σαλόνι περίμενε πεντακάθαρη η γυάλα και ο Χόλιους ανέλαβε την τελετή μετακόμισης από τη σακούλα στη γυάλα. Το Πανελλήνιο ρίγησε από χαρά.

Σας παρουσιάζω με υπερηφάνεια το νέο ένοικο του σπιτιού μας. Είναι λίγο μικρούλης, μια σταλιά αλλά θα μεγαλώσει. Είναι ο Λευτέρης!

Νάτος, έρχεται! Κοιτάζει ήδη που θα πάει!

Ο τελετάρχης Χόλιους επιλαμβάνεται της μετακόμισης!

Τα πλήθη παραληρούν! (κλαπ κλαπ κλαπ)

Καλώς όρισες Λευτέρη!

   

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΙΣΕΙΣ

Αχ, έχω κουραστεί από αυτή τη διαρκή κρίση. Πότε επιτέλους θα περάσει για να ξεμπερδεύουμε? Όπου και να γυρίσω να κοιτάξω, για κρίση ακούω και κρίση βλέπω. Κινδυνεύω να πέσω σε αφωνία με τόση κρίση γύρω μου! Καναρίνι είμαι, δεν είμαι υπεράνθρωπος!

Είπα λοιπόν τις προάλλες να ξεσκάσω λίγο και πήγα με την κυρία μου το πρωί στη δουλειά της. Είχα απεθυμήσει τον Παχουλό Κύριο, την Ξανθιά Κυρία, το Διευθυντικό Στέλεχος, τα παιδιά του Γραφείου, την κυρία μου να πηγαινοέρχεται...

Στολίστηκα, έβαλα μια φθινοπωρινή πελερίνα και καρφιτσώθηκα ως καρφίτσα-τροπικό άνθος (δώρο της Ξανθιάς Κυρίας από ένα ταξίδι της στην Ταϋλάνδη το πάλαι ποτέ) στο πουκάμισο της κυρίας μου. Ωραία περνούσα ως καρφίτσα μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο της κυρίας μου.

"Ναι?", απάντησε ροκανίζοντας ένα κουλουράκι με τυρί ρεγκάτο, λυγίζοντας από τις τύψεις των θερμίδων. Η φωνή ήτο γυναικεία και μελιστάλαχτη.
"Η κυρία του Άσπρου Καναρινιού?"
"Μάλιστα, εγώ", απάντησε εκείνη καταπίνοντας ένα ψίχουλο.

Η φωνή συνέχισε κάτι να λέει και η κυρία μου άκουγε με προσήλωση. Το κουλουράκι απέμεινε μετέωρο.

Ξάφνου την προσοχή μου τράβηξε μια μύγα που μπήκε δεν ξέρω από πού και άρχισε να ζουζουνίζει δίπλα στο φυτό της βιβλιοθήκης. "Μπα" σκέφτηκα "υπάρχουν μύγες τέτοια εποχή?"

Την επόμενη ακριβώς στιγμή άκουσα ένα γδούπο και είδα τη γνωστή από άλλα έργα εικόνα του πεσμένου σώματος στο πάτωμα και του ακουστικού του τηλεφώνου που αιωρείται δίπλα στον λιποθυμισμένο. Κατατρόμαξα! Πέταξα με μιας την πελερίνα μου και ανασκουμπώθηκα να συνεφέρω τη δύστυχη κυρία μου!

Να μη σας τα πολυλογώ, ειδικευμένο στις πρώτες βοήθειες καθώς είμαι, κατάφερα να τη στήσω με χίλιους κόπους στα πόδια της. Μισοζαλισμένη ακόμα κατάφερε να συνεχίσει τη συνομιλία με την κυρία, ψελλίζοντας μια αδύναμη δικαιολογία.

Η Κυρία Του Τηλεφώνου ήταν γραμματέας σε συγγενική υπηρεσία με τη δική μας, στην άλλη άκρη της Αθήνας. Ο λόγος που πήρε τη δική μου κυρία ήταν για να της ανακοινώσει ότι επελέγει ως κριτής υποψηφίων για μία θέση διορισμού στην υπηρεσία αυτή.

Μόλις το έμαθα, τα πούπουλα μου σηκώθηκαν όρθια από τη φρίκη και έκρινα με μιας και χωρίς δεύτερη σκέψη ότι σωστά λιποθύμισε η δικιά μου.

Προς στιγμήν σκέφτηκε να αρνηθεί. Μετά θυμήθηκε ότι υπήρξε (κάποτε, παλιά, πολύ παλιά) και η ίδια στη θέση αυτή του αναμένοντος μια κρίση και αποφάσισε να μην παρατείνει μια ήδη παρατεταμένη διαδικασία (λόγω σωρείας παραιτήσεων) σε βάρος ανθρώπων με οικογένειες και υποχρεώσεις.

Την επόμενη μέρα ξαναπήγα μαζί της στη δουλειά για να δω τις εξελίξεις. Όχι, που θα έχανα τέτοια γεγονότα. Κατά το μεσημεράκι ήρθε ο Κύριος Των Ταχυμεταφορών κουβαλώντας ένα τεράαααστιο κουτί γεμάτο - δε θα το πιστέψετε - 45 τόμους βιογραφικών! 45 υποψήφιοι για μία θέση! Το πιστεύετε? Το ξέρω ότι εσείς οι άνθρωποι το πιστεύετε και το έχετε συνηθίσει αλλά εγώ τρόμαξα.

Ζαλωθήκαμε τα βιογραφικά σε 5 μεγάλες τσάντες και τα φέραμε σπίτι. Η κυρία μου ήταν απελπισμένη. Τα αράδιασε στο σαλόνι, όχι μόνο στον καναπέ και τις πολυθρόνες αλλά και στο πάτωμα και στο σύνθετο και στα τραπεζάκια. Σας επισυνάπτω τη σχετική φωτογραφία αν δε με πιστεύετε. Άλλα βιογραφικά ήταν χοντρά και ασήκωτα, πολυσέλιδα και λεπτομερή, δεμένα σαν βιβλία. Άλλα ήταν μέσα σε ντοσιέ, σε πλαστικούς ή χάρτινους φακέλους, άλλα είχαν πολύπλοκους συνδετήρες, συρραπτικά, άλλα ήταν μέσα σε ζελατίνες... Χαμός! έπιασαν όλο τον τόπο!

 

Από τότε περνάμε δημιουργικά όλα μας τα απογεύματα. Διαβάσαμε τους νόμους, ξαναδιαβάσαμε τους νόμους. Ένα σωρό απορίες προέκυψαν από το διάβασμα.

Μετά μας είπαν ότι βγήκαν νεώτερες αποφάσεις και διευκρινίσεις. Άντε βρες τες. Άλλες απορίες. Άλλες υποθέσεις για πιθανές ερμηνείες.

Μετά οι απορίες ήθελαν ειδικό για να απαντηθούν. Άντε επίσημες ερωτήσεις στο αρμόδιο νομικό όργανο. Άντε περίμενε απαντήσεις.

Παράλληλα πήραμε μια ιδέα των υποψηφίων. Δε λέω λεπτομερή. Λέω ένα απλό, επιπόλαιο ξεφύλλισμα των βιογραφικών. Μας έφαγε μία εβδομάδα.

Κοντεύει να περάσει ο μήνας και βρισκόμαστε ακόμα σε ένα χάος. Αναγκάστηκα να ακυρώσω όλες μου τις προγραμματισμένες συναυλίες σε κάτι δάση. Και εκλιπάρησα τον ατζέντη μου να πάρει παράταση για την παράδοση του τόμου των μελωδιών μου στον εκδοτικό οίκο. Δε γίνεται! Πρέπει να τη βοηθήσω!

Πάντως, θα ήθελα να καταγράψω τα εξής με αφορμή αυτή την αρχόμενη εμπειρία :

1. Η επιλογή της κυρίας μου ήταν με κλήρωση ανάμεσα σε ομοίους της.

Πάντα πίστευε (η ίδια, οι υπόλοιποι και όλοι φαντάζομαι) ότι κριτές των θέσεων στη δουλειά της γίνονται διάφοροι ημέτεροι, φίλοι των κυβερνώντων, ξάδελφοι των ισχυρών, μέλη των κομμάτων της εκάστοτε εξουσίας κλπ.

Ομιλώντας δια το παρόν, τούτο δεν ισχύει διότι η κυρία μου ως γνωστόν, είναι ένα είδος τελευταίου τροχού της αμάξης. Το ότι την έβαλαν ήταν απολύτως τυχαίον και για να ακριβολογώ απολύτως ατυχές (ομιλώ δι εμέ, τας συναυλίας μου και το μελωδικόν έργον μου που εισέτι μπήκε στην κατάψυξη)!  

Το γεγονός ενισχύεται από τον αριθμό των θέσεων προς κρίση που δειλά δειλά προβάλλουν, (λόγω συνταξιοδοτήσεων και αναγκαίων αντικαταστάσεων) και τον αριθμό των απελπισμένων κριτών που ορίστηκαν και αυτοί με κλήρο και τηλεφωνούν έντρομοι ο ένας στον άλλο ζητώντας διαφώτιση για το τι πρέπει να κάνουν!

2. Μέχρι τούδε ουδείς τηλεφώνησε, ουδείς πέρασε τυχαία από τη δουλειά μας να μας δει, ουδείς προσπάθησε με κάποιο τρόπο να επέμβει στη διαδικασία της κρίσης υπέρ του δείνα ή του τάδε.

Και πάλι αντίθετα από ό,τι πίστευε η κυρία μου και όλοι φαντάζομαι. Δεν ξέρω για αργότερα αλλά μέχρι τώρα τίποτα. Σιγή ιχθύος. 

3. Είναι εντυπωσιακό αλλά και λυπηρό ταυτόχρονα πόσα, μα πόσα, προσόντα έχουν σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι! Από τους 45, τουλάχιστον οι 35 έχουν πολλά προσόντα.

Είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλο! Άνθρωποι με σπουδές και παρασπουδές, με οικογένειες οι περισσότεροι και παιδιά, να αγωνιούν (ή μήπως πρέπει να γράψω άλλο ρήμα?) για μία θέση. Λυπηρό, διότι οι υπηρεσίες σαν της κυρίας μου είναι γεμάτες άχρηστους τεμπέληδες ευθυνόφοβους άσχετους και καθηλωμένους στις προ του 1800 γνώσεις, οι οποίοι ψάχνουν καθημερινά τρόπους να λουφάρουν, να αποφύγουν, να φορτώσουν, να γλυτώσουν...

Παράλληλα όμως, προσπαθούν με νύχια και με δόντια, να βρουν τρόπους για να ΜΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΘΟΥΝ ει δυνατόν ποτέ! Το πιστεύετε? Και όμως!!! Θυμίζουν εκείνες τις χοντρές γάτες που αρπάζονται από ένα τραπέζι, βγάζουν τα νύχια τους κι εσύ τις τραβάς ενόσω αυτές χαράζουν το τραπέζι στην προσπάθεια τους να μην αποκολληθούν. 

Αν κάποιοι χάρηκαν για το συνταξιοδοτικό, ήταν αυτοί!  Έβαλαν πλώρη για τα 67 και ορέγονται τα 70 για να φύγουν! Δε συζητώ ότι πολλοί από αυτούς μαγείρεψαν μέχρι και πιστοποιητικά γεννήσεως για να βρεθούν 3 και 4 χρόνια μικρότεροι! 

Έλεος! Αφήστε τους νέους να δουλέψουν! Παραδεχτείτε ότι, για το καλό όλων μας, πρέπει να ανανεωθούμε!

Και μετά από αυτό το πατριωτικό - λυρικό ξέσπασμα που αντέγραψα επακριβώς από το μυαλό της Τσιριμπόμ - κυρίας μου επανέρχομαι στην πραγματικότητα και με συγχωρείτε για την παρέκκλιση. 

4. Ποίος θα κρίνει τους κρίνοντας?

Από όσο είδα κι εγώ, ως ειδήμον καναρίνι, δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά αυτή η κρίση και η κάθε τέτοιου είδους κρίση. Ο νόμος διαγράφει ένα αδρό πλαίσιο αλλά ουσιαστικά ο κριτής καλείται να κρίνει υποκειμενικά. Όσο και να λέμε ότι θα προσπαθήσουμε να μην αδικηθεί κάποιος, οι 44 θα έχουν κάποια παράπονα, μικρά ή μεγάλα. Άλλο άγχος αυτό για την κυρία μου. Και καλά αυτή. Τι γίνεται αλήθεια όταν κριτής οριστεί ένας από τους παραπάνω άχρηστους? Πώς άνθρωποι οι οποίοι επί χρόνια δεν μπορούσαν να μοιράσουν στη δουλειά τους δυο γαϊδουριών άχυρα, θα κρίνουν υποψηφίους για τέτοιες θέσεις?

Μάλλον πρέπει να σταματήσω και να πάω στην μπανιέρα μου για ένα αναζωογονητικό μπάνιο. Πολλά είπα και άρχισα να ξεφεύγω από τον έλεγχο.

Πάντως χτες το βράδυ που έβλεπα το δικό μου βόδι (την κυρία μου) χωμένο στα βιογραφικά να καταγράφει με λεπτομέρεια τα προσόντα των υποψηφίων στα κιτάπια της, δε μπόρεσα να μη γελάσω πικρά με όσα πρόβαλλε η τηλεόραση : 4 μαντράχαλοι με φανελάκια, να γελάνε, να μιλάνε, να λένε εξυπνάδες, ατάκες, χαριτωμενιές, σε μια επιτυχημένη βραδινή εκπομπή.

Πόσα λεφτά άραγε να πληρώνονται αυτοί? Πόσα θα πληρωθεί ο 1 από τους 45 που θα διοριστεί σε κανένα χρόνο και βάλε? Οι υπόλοιποι 44  πού θα υπο-απασχοληθούν, από ποιο καθεστώς δουλείας θα απορροφηθούν? Και πόσοι θα καταφύγουν στο εξωτερικό, αριθμοί που εμπλουτίζουν τη λίστα των επιστημόνων που μεταναστεύουν?

Σταματάω πάραυτα. Τον έχασα τον έλεγχο, τον έχασα... 

      

   

ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΟΤΕΣ !

Από δω την είχε η Βερενίκη, από κει την είχε η Βερενίκη, της απέσπασε την υπόσχεση να πάει σπίτι της στις 6.30 το απόγευμα. Διαμαρτυρήθηκε αλλά όχι σθεναρά. Είναι γνωστό ότι δεν μπορεί να πει "όχι". Το ξέρετε από παλαιότερες περιπέτειες της. Ψέλλισε ένα "το ξέρεις ότι δεν είμαι εγώ γι΄ αυτά" αλλά η Βερενίκη αγρόν ηγόρασεν. Έσκυψε το κεφάλι και πήγε. Με πήρε και μένα μαζί για να μαθαίνω. Μου είπε επακριβώς "σήμερα Τζιτζιφριγκούλη θα μεταμορφωθούμε σε κότες". "Αχ, ωραία!", είπα. "Μ΄αρέσει να μπαίνω σε ρόλους! Τι καλά! Θα περάσω τέλεια!"

Στο πάντα περιποιημένο και φτιαγμένο με γούστο σπίτι της Βερενίκης πήγαμε ελαφρώς καθυστερημένοι γιατί η κυρία μου χρονοτριβούσε προσπαθώντας να αποφασίσει τι να φορέσει. Ήξερε ότι θα περάσει από το κοτίστικο μικροσκόπιο και είχε αγχωθεί. Πείτε μου, δεν είναι χαζή?

Στο κομψό σαλόνι ήταν παραταγμένες οι κότες. Μεσήλικες, προσεκτικά ντυμένες, κοιτούσαν κρυπτοεξεταστικά η μία την άλλη και αλληλοζυγίζονταν. Μιλούσαν περί προσεκτικών ανέμων και υδάτων. Ο καιρός, τα παιδιά ... Λέξη για δύσκολα θέματα. Και είχαν όλες τους ένα βουνό από τέτοια! Αποτυχία στην αποτυχία! 

Κάτσαμε κι εμείς και βουτηχτήκαμε στην υποκρισία. Διότι περί υποκρισίας επρόκειτο. Άρχισε να αναδεύεται το στομάχι της κυρίας μου. Την έκανα χάζι...  Έχωσε τη μύτη της στον καφέ της εκδηλώνοντας ζωηρή προσήλωση στο φλυτζάνι και το πιατάκι.

Προσφέρθηκαν γλυκάκια αλλά δηλώσαμε οπαδοί μιας πρόσφατης προσεγμένης διατροφής. Με την εντολή της οικοδέσποινας μετακομίσαμε αδιαμαρτύρητα από τους καναπέδες στο τραπέζι που ήταν κατειλημμένο ολόκληρο από .... τάπερ. Μικρά, μεγάλα, μωβ, γαλάζια, διαφανή, μύλοι, σπάτουλες, κουτάλες, μπωλ και καπάκια.... Οι κότες μαζεύτηκαν γύρω γύρω και η αρχικότα άρχισε να τα επιδεικνύει και να τα εκθειάζει. Λες και ήταν κάτι το απίθανο, το εκπληκτικό, το πρωτοποριακό! Σούρθηκε και η δικιά μου μη μπορώντας να κάνει αλλιώς. Η αρχικότα της έκανε δώρο για να τη δελεάσει να προσέξει, ένα χωνάκι (όχι παγωτό δυστυχώς) που εκείνη δεν το ήθελε αλλά την έβαλε να το πάρει με το ζόρι (το γνωστό πρόβλημα με τα "όχι"). Έδωσε σε όλες ένα βιβλιαράκι για να βλέπουν όλα τα καταπληκτικά αυτά προϊόντα και να διαλέξουν με την ησυχία τους ενώ εκείνη περιέγραφε όσα ήταν ήδη στο τραπέζι. Η κυρία μου είχε ξεχάσει τα γιαλιά της και δεν έβλεπε χριστό αλλά έκανε ότι διάβαζε για να γλυτώσει τις κουβέντες. Και ωωωωω! υπήρχαν πολλές κουβέντες γύρω μας!!! Και συγκρίσεις!! Πολλές συγκρίσεις!!! Το τάδε σκεύος, έλεγε η χοντρή κότα, είναι καταπληκτικό, της το είχε κάνει δώρο η μαμά της το παλιό, πριν παντρευτεί αλλά τώρα θα αγόραζε την καινούργια, βελτιωμένη έκδοση! Έχετε εκείνη τη σειρά που στραγγίζει το καρπούζι?, ρωτούσε η ξερακιανή κότα. Αχ, τα τάπερ με τις βαλβίδες είναι καταπληκτικά, αναφωνούσε η φραγκόκοτα, διατηρούν τα λαχανικά δυο βδομάδες στο ψυγείο.

Και δώστου σχόλια για να ανέβει το κασέ! Να πάρει και τα δώρα η οικοδέσποινα αναλόγως του τζίρου των κορόιδων... Οι δε τιμές? Πανακριβουδερί. Ένα σκατουλάκι που κόβει τους μαϊντανούς 53 ευρώ! Γιατί δηλαδή να μην τους κόψει κάποιος στο χέρι? Θα γλυτώσει και το νερό που θα πλύνει το σκατουλάκι - κόφτη μετά (και τα 53 ευρώ με τα οποία μπορεί κάλλιστα η κυρία μου πχ. να αγοράσει μερικά πόμολα για τα συρτάρια της κουζίνας της Επαύλεως!!!).

Η κυρία μου βυθίστηκε σε αυτόν τον άγνωστο κοτίστικο κόσμο και νόμιζε ότι άκουγε κινέζικα. Τι ήταν όλα αυτά? Με τι ασχολούνται αυτές οι γυναίκες? Είναι δυνατόν? Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι συμμετείχε σε αυτόν τον ακαταλαβίστικο για αυτήν κόσμο. Και επειδή πρώτον, δεν την ενδιέφεραν όλα αυτά και δεύτερον, δεν έβλεπε χωρίς τα γιαλιά της, .... απέδρασε προς τις νοερές ασχολίες της ενώ οι κότες κακάριζαν.

Έφτιαξε το αυριανό πρόγραμμα της στο γραφείο και σχεδίασε μάνι μάνι δύο εργασίες για τους νεώτερους συναδέλφους, ανασκόπισε τα ντουλάπια της κουζίνας και κατέγραψε τις ελλείψεις για μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ, σημείωσε να πάρει τη γιαγιά - Σοφία τηλέφωνο και να αγοράσει στην επιστροφή πίτες για σουβλάκια.

Την προσοχή της απέσπασε η ερώτηση της αρχικότας για το αν επιθυμούσε να παραγγείλει κάτι που της άρεσε. Όρμησα και τη συγκράτησα. "Μηηηη", ούρλιαξα στον εγκέφαλο της, "μην το κάνεις, δεν αξίζει τον κόπο. Τελειώνουμε σε λίγο και θα φύγουμε. Μη γίνεις αγενής τώρα στο τέλος". Με άκουσε. Θυμήθηκε ευτυχώς τις βαλβίδες και ζήτησε ένα τάπερ με βαλβίδες. Πάνε 15 ευρώ, έκαναν φτερά για ένα άχρηστο πράγμα!

Η αρχικότα όμως, πολύ σοφά εκπαιδευμένη, συνέχισε το μαρκάρισμα, προσφέροντας ένα δώρο (ένα τάπερ φυσικά) ως δέλεαρ για να οργανωθεί μια ίδια παράτα σε ένα άλλο σπίτι (θύματος). Η δικιά μου είχε φορτώσει πλέον άσχημα, καταλάβαινα την καταιγίδα που πλησίαζε. Την ξέρω καλά βλέπετε! Πήγα να πάρω μέσα τα ρούχα και να μαζέψω τις τέντες! Με ελαφρώς στίλβον όμμα επέστρεψε το τάπερ με δηλητηριώδες χαμόγελο και στάθηκε αμετακίνητη στις προτροπές. Σε λίγο θα άρχιζε να ουρλιάζει. Η δε ορολογία που χρησιμοποίησε η αρχικότα λίγο έλειψε να ξεχειλίσει το ποτήρι : "(γλυκερό ύφος) Και αν κάποια κυρία κανονίσουμε να μας προσφέρει ένα καφεδάκι...." μετάφραση : εάν βρεθεί ένα επόμενο βόδι από όσα είναι εδώ μέσα, να μαζέψει στο σπίτι του μερικά άλλα βόδια για να πουλήσουμε κανένα τάπερ ακόμα...

Η ομήγυρις μετά τις παραγγελίες μετακόμισε εκ νέου στο σαλόνι. Και ιδού! Μία εκ των κοτών ξεκίνησε την κουβέντα περί ασθενειών διαφόρων γνωστών, που έπαθαν αυτό και εκείνο και κόλλησαν το χι και το ψι. Ναι, ναι, κακάριζαν όλες μαζί, ενθυμούμενες όλες και κάθε μία ξεχωριστά λυπηρά περιστατικά ανίατων και ιάσιμων περιπετειών. Όταν άκουσε η κυρία μου και το απόφθεγμα "εγώ τους λέω στη δουλειά να σκεπάζουν τον καφέ τους γιατί θα κολλήσουν φυματίωση" εεεεε.... δεν άντεξε πλέον. Πόσα μαρτύρια να υποφέρει ένας άνθρωπος σε 2 ώρες? Σηκώθηκε, έβαλε βιαστικά το μπουφάν της και έφυγε.

Έκλεισε την πόρτα σε αυτόν τον άγνωστο, ηλίθιο, άχρηστο κόσμο και έτρεξε στον δικό της. Τα "Τετράδια του Δον Ριγοβέρτο" την περίμεναν εναγωνίως...