ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ...

the Song for Rain from Yawen on Vimeo.

ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Πάνε οι πανελλήνιες εξετάσεις. Βγήκαν και τα αποτελέσματα.
Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
Έχω τώρα και τα δύο μικρά αφεντικά μου στην Πάτρα.
Τι να πρωτοπρολάβω κι εγώ ??? Στα μικρά αφεντικά μου να πεταχτώ ? Την ψυχική υγεία της κυρίας μου να φροντίσω ? Τον κύριο μου να προσέχω μη σπάσει κανένα πόδι στις ορειβασίες ? Ή μην του έρθει κανένας ντουβρουτζάς στις προπονήσεις για τον κλασσικό μαραθώνιο που αποφάσισε να πάει ?

Αφορμή για να γράψω σήμερα μετά από τόσο καιρό ήταν ο πρωινός διάλογος μάνας - μεγάλου γιου.
Ήρθε για το Σαββατοκύριακο και άναψαν οι κατσαρόλες και τα ταψιά από τις μαγειρικές για την ξενιτειά!

Η μάνα περιφέρεται γύρω του και δήθεν συγυρίζει ...
Εγώ τρώω ένα βραστό κάστανο που μου έχει βάλει ...
Ο κύριος μου τρέχει σήμερα 32 χλμ από το πρόγραμμα του. Θα γυρίσει κίτρινος σα λεμόνι.
Ο Χόλιους την έκανε από την Πάτρα για τη γιαγιά - Σοφία που είναι ακόμα στο χωριό.
Και το κανονικό μου αφεντικό είναι, όπως πάντα, στο κομπιούτερ του.

Κυρία μου : Δηλαδή πρέπει σώνει και καλά να φύγεις για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό ? (μέσα της σκέφτεται : καταραμένη Νορβηγία). Δεν μπορούμε να βρούμε ένα μεταπτυχιακό εδώ, στο Πολυτεχνείο της Αθήνας ?

Φαντάζεται τις απαντήσεις που θα εκτοξευθούν και λουφάζει ... Τι ήθελα τώρα και του χώθηκα ? σκέφτεται.
Έκπληξη !!!!

Κανονικό αφεντικό μου : Καλά μωρέ, θα δούμε .....

ΛΕΣ ???? ΛΕΣ ????
Να αρχίσουμε να ελπίζουμε ???????
Να αρχίσουμε να μη φοβόμαστε να ελπίζουμε ?????

Άσχετο : η καλοκαιρινή παραγωγή της Επαύλεως στο χωρίον ένθα εντρυφώ κι εγώ από καιρού εις καιρόν ...

ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ

Να που φτάνει η ώρα!
Έτοιμος και ο Χόλιους να εκσφενδονιστεί στο Λάκκο των Λεόντων!
Αχ, μικρό μου αφεντικό, τι τραβάς κι εσύ!

Από χτες διαβάζει με τη μάνα του για να πάει να γράψει έκθεση τη Δευτέρα.
Τι διάβαζουν άραγε, απορώ. Διαβάζεται η έκθεση?
Πασαλείβουν εδώ κι εκεί νοήματα.
Κυκλοφορώ στο σπίτι, κυριολεκτικά σαν μπαλαρίνα για να μην τους ενοχλήσω. Ευτυχώς που ο αντικαταστάτης μου, αυτό το κιτρινιάρικο μουγγό καναρίνι που έχουν τώρα στη θέση μου, δε σταυρώνει κελαηδητό όλη μέρα και έτσι δεν τους ενοχλεί κανείς.

Πήγα λίγο να τους κάνω παρέα και ξεράθηκα στα γέλια.
Τι βάζουν τα παιδάκια να μαθαίνουν!
Ο πνευματικός άνθρωπος!
Ο πνευματικός ηγέτης!
Ουτοπίες δηλαδή που καλούνται να τις συνθέσουν σε έκθεση τα παιδιά.
Άσε τις λέξεις. Μαμά, τι σημαίνει αυτό και τι σημαίνει εκείνο, όλη ώρα.
Μπορείς να μάθεις όσες λέξεις δεν έμαθες ποτέ στη ζωή σου, σε μια βδομάδα?

Όταν μάλλιαζε η γλώσσα της κυρίας μου από παιδάκια "διαβάστε κανά βιβλίο", έχωναν και οι 2 τις μύτες τους στα πλέιστεϊσον και πήγαιναν τα βιβλία στα τσάριτι. Να τες τώρα οι ελλείψεις.
Και τόλμησε ο μικρός να της πει κιόλας ότι κακώς τότε δεν τον πίεζε, να διαβάσει βιβλία με το ζόρι και να αποκτήσει ευκολία στο γράψιμο. Του έριξε ένα βλέμμα διακοσίων πινεζών και δεν του ξαναμίλησε.

Δύσκολο να είσαι γονιός, εκτός από ωραίο.
Είναι από αυτά που, ως οικογένεια, εάν έπρεπε να ξαναδιαλέξουμε θα το διαλέγαμε επί 3 και επί 4. Κονικλοοικογένεια με ευχαρίστηση!
Αλλά δύσκολο.

Αναρωτιέται η άλλη μετά από τόσα χρόνια.
"Μήπως τους μεγάλωσα πολύ δημοκρατικά ???"

Τέλος πάντων, τώρα έχουμε μπροστά μας τις εξετάσεις.
Με πολύ κόπο φτάσαμε στο τέλος.
Καταφέραμε να περιχαρακώσουμε αυτό το ατίθασο, λαμπερό πνεύμα, το Χόλιους και να τον στρώσουμε κάτω.
Τα ιδιαίτερα μαθήματα  ... σύννεφο ...
Διότι πρώτον δεν περιμέναμε τίποτα από το σχολείο και δεύτερον αν το Λαμπερό Πνεύμα πήγαινε φροντιστήριο, το πιθανότερο ήταν να κατέληγε μοντέλο ρούχων ή στη χειρότερη, πατέρας!

'Ετσι λοιπόν, τα αφεντικά μου έσφιξαν τα δόντια, δούλευαν και πλήρωναν.
Κυκλοφορούσαμε με φακούς στο σπίτι, ντυμένοι όλοι με παρελθούσες μόδες, περίεργα χρώματα και παραπροπέρσινες παντόφλες.
Και παρ΄ όλη την κρίση, οι τιμές ακατέβατες. Κανένας δεν είχε την τσίπα να κάνει από μόνος του μια έκπτωση στο μάθημα. Εδώ που τα λέμε, γιατί να κάνει? Θες και τον βάζεις να κάνει ιδιαίτερα στο παιδί. Οι όροι είναι δικοί του.

Τελειώσαμε όμως! Οι εξετάσεις φτάνουν!
Ή μήπως δεν τελειώαμε?
Μήπως τώρα αρχίζουμε?????

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !!!

ΜΠΟΡΑ ΕΙΝΑΙ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ !!!

   

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ...

Αναταραχή επικρατούσε πρωί πρωί στη δουλειά της κυρίας μου. Όλοι μιλούσαν για το εκλογικό αποτέλεσμα, σχολίαζαν και αφόριζαν ...

Το Διευθυντικό Στέλεχος κατέφθασε με τα καθιερωμένα κουλούρια του, τα οποία έσπευσε να λάβει υπό την προστασία του ο Παχουλός Κύριος.
Εδώ αξίζει να σας ενημερώσω λίγο για τις αλλαγές που έχουν γίνει όσο εγώ έλειπα στην Τουρνέ του Παραδείσου.
Το Διευθυντικό Στέλεχος είναι πλέον Πρώην Διευθυντικό Στέλεχος και τη θέση του έχει καταλάβει η Ξανθιά Κυρία. Παρόλα αυτά το Πρώην Δ/κό Στέλεχος έρχεται μερικές φορές την εβδομάδα μαζί με τα κουλούρια του και μας κάνει παρέα, ασχολούμενο με διάφορες ακίνδυνες δραστηριότητες στον ευρύτερο τομέα της δουλειάς μας ίσα για να μην πλήττει σπίτι του. Οπαδός του Αμόκ το Πρώην Διευθυντικό Στέλεχος και ταγμένο να υποστηρίζει έναν ντενεκέ ονόματι Μυλωνάς, διακήρυξε ότι έδωσε (ακόμα μία φορά) την ευκαιρία στο Αμόκ, παρά τα όσα έχει κάνει ή δεν έχει κάνει...
Εκεί περίπου κινδύνεψε να πιαστεί μαλλί με μαλλί με την Ξανθιά Κυρία, πόθος ο οποίος σιγόκαιγε για χρόνια ολόκληρα και από τις δύο μεριές κατά την άσκηση των Διευθυντικών Ημερών. Ό,τι αποσοβήθηκε για χρόνια και χρόνια, με τις άοκνες προσπάθειες όλων, κινδύνεψε να καταστραφεί σε ένα λεπτό με την ψήφο του Πρώην Διευθυντικού Στελέχους στο Αμόκ και στον μακρυμάλλη Μυλωνά.

Η Ξανθιά Κυρία ήταν σε κρίση από το πρωί. Μάλλον είχαν τελειώσει τα χάπια της αφού χτες όπως φαίνεται πήρε μία χούφτα για να διατηρηθεί ήρεμη και να βγάλει τη μέρα.
Στις 07.40 το πρωί των εκλογών χτύπησε το κουδούνι της η μαμά της, ντυμένη και στολισμένη γκραν, ετών 88, για να την επιπλήξει που κοιμόταν ακόμα και να τη σύρει μισοντυμένη να πάνε να ψηφίσουν.
Θα ψηφίσω και για τον πατέρα σου, της είπε.
Μη προς Θεού, της ανταπάντησε η κόρη, θα βγει άκυρο άμα ρίξεις δύο ψηφοδέλτια!

Μάνα και κόρη πήγαν αχάραγα στο εκλογικό τμήμα και ενώ η Κόρη - Ξανθιά Κυρία έκανε ώρα να βρει το ψηφοδέλτιο που θα έριχνε στην κάλπη, ψάχνοντας και ψάχνοντας μέσα στον κυκεώνα με τα χαρτάκια, η Μαμά - Ξανθιάς Κυρίας είχε βγει στο δευτερόλεπτο βράζοντας που η κόρη της αργούσε.
Γιατί άργησες? ρώτησε την κόρη.
Εσύ γιατί δεν άργησες ? της αντιμίλησε.
Εγώ το είχα έτοιμο και σταυρωμένο από το σπίτι. Ήρθαν τα παιδιά και μου το έδωσαν. Σε σένα δεν έφεραν?

Τι να πει η Ξανθιά Κυρία? Ότι από χρόνια δεν ψηφίζει πια Κλου-Κλου-Ε, όπως η μαμά της και ο προ πολλού αποδημήσας μπαμπάς της?  Τολμούσε? Η μαμά της θα την πλάκωνε στη γκρίνια 60 χρονώ γυναίκα... 60 χρόνια γκρίνια, πώς να αντέξεις? Αναγκάζεσαι να επινοείς τρόπους επιβίωσης!
Τι ψήφισε όμως η Ξανθιά Κυρία σκαλίζοντας και σκαλίζοντας τα χαρτάκια? Όπως ομολόγησε, ήταν ανάμεσα σε Βαμμένο και Μικρή Εξερευνήτρια. Τελικά, προ της κάλπης την κέρδισε η Μικρή Εξερευνήτρια. Παιδί δύο αριστερών η Ξανθιά Κυρία!

Ο Γεροντοκόρος Κύριος με το Βαμμένο Μαλλί πάλι, παραδοσιακά ψήφιζε ΚουΦού, από πάππου προς πάππο. Κάποιες φορές, ελάχιστες, παρεξέκλινε καθώς φυσούσε ο άνεμος προς Αμόκ, αλλά πάντα επέστρεφε στο μεγάλο κόμμα της Κου-Φου. Χτες ψήφισε Ξύριζα κι αυτός και η σύζυγος.
Φτάνει πια με τα δύο μεγάλα κόμματα! ανέκραξε, στην Ξανθιά Κυρία.
Ναι, φώναξε εκείνη, αλλά όχι Ξύριζα, και κόντεψαν να σφαγούν μπροστά μας!

Και θα με ρωτήσετε για τον Παχουλό Κύριο. Ξέρω ότι έχετε περιέργεια. Θα σας λυπήσω...
Διότι σήμερα το πρωί ο Παχουλός Κύριος είχε μετατραπεί σε Σφίγγα...

ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΜΑΝΤΑΤΑ ...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ !

 

Να΄ μαι επιτέλους !

Κατάφερα να πάρω μια ολιγοήμερη άδεια από τις υποχρεώσεις μου στον Παράδεισο και να πεταχτώ να δω τα αφεντικά μου και το αγαπημένο μου σπίτι στη Γη !

Αχ, πόσο μου έλειψαν !

Αλλά, για να πω την αλήθεια, παρότι βρήκα έναν νέο ένοικο στο κλουβί μου (θα έχω σύντομα αναμεταδόσεις και φωτογραφίες), κίτρινο και φοβητσιάρη, μέσα στο μυαλό της κυρίας μου, κυριαρχώ ακόμα εγώ. Γι΄αυτό δεν μπορώ ακόμα να την εγκαταλείψω και να αφοσιωθώ στην καριέρα μου.

Έφτασα χτες το μεσημέρι στη Γη, με ειδική πτήση που μετέφερε χιτώνες και φωτοστέφανα. Ο Άγιος Πέτρος μου έδωσε τιμητική άδεια και με άφησε να επιβιβαστώ και να ταξιδέψω πάνω στους χιτώνες, αγκαλιά με τα φωτοστέφανα.

Πετώντας για το σπίτι μας, διασχίζοντας με ταχύτητα φωτός τα δρομάκια του Άλλου Μπύθουλα, της αγαπημένης γειτονιάς μου, παρατήρησα μερικές  αλλαγές, που με άφησαν με απορία.

Είδα ανθρώπους με καρότσια σούπερ μάρκετ, ή αυτοσχέδια καρότσια με χαρτόκουτα να ψάχνουν τους κάδους των σκουπιδιών. Ένας ένας ή με συνοδεία κάποιου παιδιού. Συνήθως μελαμψοί. Έβγαζαν από τους κάδους διάφορα σκουπίδια, τα κοίταζαν από δω, τα κοίταζαν από κει, τα φόρτωναν στα καροτσάκια και έφευγαν. Και να πω ότι η γειτονιά μας είναι πλούσια! Το λέει και το όνομα της : Άλλος Βύθουλας.

Είδα επίσης πολλά ξενοίκιαστα μαγαζιά. Με βρώμικες παραμελημένες προσόψεις και σκονισμένες βιτρίνες. Εκεί που άλλοτε υπήρχαν μικρές συνοικιακές αγορές, τώρα υπήρχαν μόνο λουκέτα και ενοικιαστήρια.

Και τέλος, είδα κάτι καινούργιες επιχειρήσεις που ξεφύτρωσαν από το πουθενά, πολλές σαν μανιτάρια. Διάβασα με κίτρινα μεγάλα γράμματα "Αγοράζω χρυσό και κοσμήματα". Εκεί έφτασαν τα πράγματα ? Στα ενεχυροδανειστήρια ? 

Πόσο άλλαξαν όλα γύρω μου το λίγο καιρό που έλειψα !

Μα θα μου πείτε "δεν διαβάζεις εφημερίδες, χρυσό μου εκεί που είσαι ?".

Έχουμε εφημερίδες και ίντερνετ στον Παράδεισο αλλά ήμουν πολύ απασχολημένο με τα συναυλιακά μου έργα και τη συγγραφή συμφωνικών μελωδιών που δεν ενημερωνόμουν τακτικά.

Το σπίτι μας τουλάχιστον ήταν ίδιο και απαράλλαχτο.

Έπεσα στην αγκαλιά της κυρίας μου (αν και εκείνη δεν κατάλαβε τίποτα) και τη φίλησα με δάκρυα χαράς! Μέτρησα 32 νέες άσπρες τρίχες στο κεφάλι της, κακοκρυμμένες κάτω από μια μπογιά αμφίβολης ποιότητας.

Βρε, τι συμβαίνει εδώ ? είπα. Τι έχουν πάθει όλοι ?

Η κυρία μου ετοιμαζόταν να φύγει για τη δουλειά της.

Είσαι αδιόρθωτη, ούρλιαξα στο αυτί της. Γέρασες και μυαλό δεν έβαλες. Μεγάλο Σάββατο βράδυ είναι και σύ πας στη δουλειά ? Άλλος κανένας δεν υπάρχει ? Πάλι το βόδι εσύ ?

Δεν με άκουγε φυσικά.

Ευθύς, έγινα η γνωστή στραφταλιστή καρφίτσα στο πέτο της και έφυγα μαζί της. Ενεργοποίησα το ειδικό μικροτσίπ και χώθηκα στις σκέψεις της.

Πήγαινε περπατώντας από το σπίτι στον ηλεκτρικό για να βάλει σε τάξη το μυαλό της.

Ένα μυαλό γεμάτο με πράματα. Και προβλήματα που έπρεπε να βρουν τη λύση τους. Όχι κατ΄ανάγκη δικά της ή της οικογένειας μας. Ξένα προβλήματα τα περισσότερα. Αισθανόταν το μυαλό της να λυγίζει κάτω από το βάρος των αποφάσεων που έπρεπε να πάρει. Των παραμέτρων που ίσως της διέφευγαν, της στήριξης και της άλλης γνώμης που ποτέ δεν θα εξασφάλιζε. Μοναξιά και εδώ. Η μοναξιά των χειρισμών, που λέει κι εκείνη.

Φτάσαμε στη δουλειά της αναζωογονημένοι από το βραδινό αεράκι το λίγο ψυχρό και υγρό. Μας υποδέχτηκαν ευχές και υποσχέσεις για ένα προσεκτικά ετοιμασμένο αναστάσιμο μικρό συμπόσιο από τους συναδέλφους. Τίποτα δεν άγγιξε την κυρία μου. Η Ανάσταση που πλησίαζε ήταν το λιγότερο που μπορούσε να σκεφτεί. Το άγχος της επικείμενης νύχτας και όλων όσων θα μπορούσαν να συμβούν ήταν ένα σαράκι που ροκάνιζε τα μέσα της και το Κάθε Φορά Άγχος δηλητηρίαζε κάθε κίνηση και λόγο της. Ως πού θα πάει αυτή η φθορά ?

Κατά τις 9 ήρθε να τη βρει η Λουίζα, η αδελφή της φίλης της Κλεονίκης μαζί με τη μαμά της. Ήρθαν για τα φώτα της κυρίας μου. Εκείνη αγκάλιασε και φίλησε τη Λουίζα, το μικρό αδελφάκι της Κλεονίκης που είναι όμως πολύ ικανό και συγκροτημένο και που η κυρία μου αγαπά πολύ. Από την ανοιχτή τσάντα της Λουίζας το βιονικό μάτι της έπιασε το πακέτο τα τσιγάρα και τη μάλωσε τρυφερά αλλά χωρίς επιμονή. Μεγάλο κορίτσι ήταν πια το μικρό αδελφάκι !   

Έμεινα με την κυρία μου όλη τη νύχτα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα πεταχτήκαμε στο εκκλησάκι που είναι μέσα στον ευρύτερο χώρο της δουλειάς της, ακούσαμε το "Χριστός Ανέστη" και γυρίσαμε στη θέση μας.

Τα χαράματα η κυρία μου μαζί με τη Λουίζα αποχαιρέτισαν τη μαμά της Λουίζας.

Τα Ανώτερα Κλιμάκια με επιφόρτισαν να μην την αφήσω μόνη στο ταξίδι της. Έτσι, πριν καλά καλά ξημερώσει πήρα την πτήση τσάρτερ για Παράδεισο κρατώντας το χέρι της κυρίας Αυγής και τραγουδώντας μια πολύπλοκη μελωδία για χάρη της.

Κοιτούσα τη θλιμένη μου κυρία καθώς απομακρυνόμουν στους αιθέρες και κατάφερα να της εμφυσήσω ότι πολύ σύντομα θα ήμουν πάλι κοντά της.  

 

ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ 40 ΜΕΡΕΣ ...

.... για να ευχηθώ για τη νέα χρονιά !!!

Θα ευχηθώ λοιπόν τα τετριμμένα ... Το εξής ένα,

ΥΓΕΙΑ

Όπως με ακούνε συχνά και λέω οι γύρω μου "όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες" .

Είναι περίπου μια δεκαετία και ίσως παραπάνω, που άλλαξα εντελώς φιλοσοφία. Έπαψαν να με απασχολούν οι κουταμάρες και επικεντρώθηκα στα ουσιώδη. Μάλλον, για να ακριβολογώ, άρχισα να "βλέπω" γύρω μου.

Θυμάμαι έμπαινα μονίμως το πρωί στο γραφείο, έλεγα "καλημέρα" και ή δε θα μου απαντούσαν ή θα μου εκτόξευαν ένα ακαθόριστο μουγκρητό. Σιγά σιγά απορροφήθηκα κι εγώ από το μουγκρητό αυτό και σχεδόν έπαψα να λέω "καλημέρα" ως περιττή.

Δεν ήταν μόνο αυτό.

Έχανα την κάθε μέρα μέσα σε μικρότητες και μια αδιάκοπη φθορά. Έγινα μια κουτοπόνηρη χοντροκώλα δημοσιοϋπαλληλική Κατίνα που πήγαινε σκυφτή στη δουλειά της τυλιγμένη στη μιζέρια της.

Εντάξει .... όχι και τόσο χάλι ... αλλά λίγο έλειψε ...

Μέχρι που ένα πρωινό, εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου και έγραφα, πασπάτευα αφηρημένα το λαιμό μου. Εκεί μου ήρθε η φλασιά! Φαντάσου, είπα μέσα μου, τώρα που πασπατεύεις το λαιμό σου, να πιάσεις ένα σκληρό, μεγάλο σαν καρύδι γρουμπούλι. Την ώρα εκείνη αυτόματα θα ξέρεις ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση.

Να μη λέμε ποια αντίστροφη μέτρηση ... Ευνόητον.

Τη σκέψη την απόδιωξα γρήγορα με ευφυείς αντιπερισπασμούς αλλά φευ! έμεινε το γδάρσιμο ...

Εκεί λοιπόν γύρω στις 4.30 το πρωί που ανοίγει το δυστυχισμένο μάτι μου αφεαυτού γαρίδα και ταξινομώ και ξεταξινομώ τη ζωή μου ολόκληρη, το γδάρσιμο μετατράπηκε σε πατρόν ολόκληρο!

Κάπως έτσι αποφάσισα να εκτιμώ τα πάντα γύρω μου και να τα απολαμβάνω, αν όχι πάντα αυθόρμητα, τουλάχιστον έστω και με την κινητοποίηση της λογικής, την υπενθύμιση ότι φεύγουν οι στιγμές και χάνονται.

Δεν έχω παράπονο.

Αυτά τα δέκα και παραπάνω χρόνια, κατάφερα πολλά.

Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να "θολώνει" στο στόχο του, να παρασύρεται από καταστάσεις της στιγμής ή ανθρώπους χωρίς ενδιαφέρον και να παρεκκλίνει. Αλλά, εκείνες οι πρωταρχικές σκέψεις και η αλήθεια που είδα να εμφανίζεται μπροστά στα μάτια μου, με επανέφεραν αργά ή γρήγορα στην τάξη.

Τι κατάφερα ?

Χμ! ας κάνω έναν απολογισμό ενόψει του καινούργιου χρόνου.

•  Λέω την "καλημέρα" μου και σκασίλα μου αν δεν πάρω απάντηση. Έμαθα να τη λέω όχι στα πρόσωπα που βλέπω αλλά στα δέντρα που φαίνονται από τα παράθυρα και στον ουρανό και στα σπουργίτια και στα λεμόνια της λεμονιάς απέναντι. Είμαι ευτυχής που μπορώ να τα βλέπω όλα αυτά και άλλα τόσα ακόμα.
• Λέω τη "συγνώμη" εάν κάποιον σκούντησα κατά λάθος, ακόμα κι αν με αγριοκοιτάξει ή με βρίσει μέσα του. Είμαι ευτυχής που θα διαβάσω την έκπληξη στο πρόσωπό του για μια νέα λέξη που άκουσε.
• Λέω "ευχαριστώ" αν και ποτέ δεν ακούω απάντηση. Θα μπορούσα να μην ήμουν σε θέση να μιλήσω, όσο κι αν το ήθελα. Είμαι ευτυχής που μπορώ.
• Έπαψα να στεναχωριέμαι για το τι, ενδεχομένως, λένε οι άλλοι για μένα. Έκατσα και σκέφτηκα, πολλά από εκείνα τα πρωινά της πρόωρης αφύπνισης, ότι ελάχιστους ανθρώπους εκτιμώ και αγαπώ στη ζωή μου πραγματικά. Πολύ λίγους. Όλους τους υπόλοιπους τους ανέχομαι και στους περισσότερους θα ήθελα να εξαπολύσω αλήθειες που επωάζω στο μυαλό μου χρόνια ολόκληρα. Άρα τι με νοιάζει τι λένε ? Δεν πα να λένε ό,τι θέλουν ? Κι έτσι πέταξα ένα μεγάλο σωρό με πέτρες που κουβαλούσα χρόνια στην πλάτη μου. Πλέον με νοιάζουν μόνο οι σκέψεις όσων αγαπώ.
• Άρχισα να βλέπω πέρα από τα συμβατικά. Αν κάποιος μπορούσε να διαβάσει το μυαλό μου σίγουρα θα έχανε κάθε ιδέα για το άτομο μου. Ε, ας έχανε. Θα ανήκε στους πολλούς κι αυτός. Έβλεπα ένα λουλούδι σαν να ήταν πρώτη φορά. Ένα τοπίο. Μια πόλη. Ένα ποτάμι.... Έμενα και λεπτολογούσα τις εικόνες, τα χρώματα, τα σχήματα, την ομορφιά. Σαν να ήταν η πρώτη αλλά και η τελευταία φορά. Σαν να επρόκειτο να τυφλωθώ σε λίγο.
• Κατανόησα ότι η ζωή περνάει όσο κάνεις σχέδια για το μέλλον. Και χάνεται. Άρχισα να απολαμβάνω τις στιγμές με τους μεγαλύτερους, να τους ακούω, να μαθαίνω και να αξιοποιώ κάθε λεπτό έτσι ώστε αργότερα, όταν έρθει η στιγμή της απώλειας, να θυμάμαι. Πήρα ένα τετράδιο κι άρχισα να γράφω τις συνταγές της γιαγιάς Σοφίας και τις ιστορίες από τα χρόνια της Θεσσαλονίκης. Περνούσα απογεύματα μαζί της ακόμα και χωρίς να κάνω τίποτα, με τη σκέψη ότι σύντομα ίσως δε θα την έχω.
• Στα ταξίδια μου έμαθα να βλέπω πέρα από τα σπίτια, τους δρόμους, πέρα από τα πρόσωπα των διαβατών. Πέρα από επιτυχημένα ή αποτυχημένα προγράμματα και βόλτες. Έμαθα να απολαμβάνω την αύρα της κάθε πόλης, περπατώντας χωρίς πρόγραμμα στους δρόμους της και παρατηρώντας γύρω μου.
• Κατάλαβα ότι ο χρόνος μου είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάω σε κουβέντες χωρίς νόημα, με ανθρώπους χωρίς ενδιαφέροντα, σε μέρη αδιάφορα. Και κυρίως σε συζητήσεις γεμάτες υποκρισία με όλους όσους άλλα λένε, άλλα εννοούνε και άλλα σκέφτονται ... Πολλές φορές μου έρχεται να ρωτήσω το συνομιλητή μου αν μοιάζω τόσο βλάκας όσο με θεωρεί λέγοντας μου όσα μου λέει. Αχ αυτοί οι καλοί τρόποι! Από μία άποψη με κατέστρεψαν !!!
• Έβαλα στην πάντα τις φιλοδοξίες του επαγγέλματος και αποφάσισα να ζω και να δουλεύω ήσυχα, με το μικρότερο δυνατό κόστος σε στρες. Δύσκολο αποδείχτηκε αλλά όχι ακατόρθωτο ! Το είδα τόσο άνευ λόγου και ουσίας το κυνήγι αυτό. Τόσο χάσιμο χρόνου ! Φαντάστηκα τον εαυτό μου, ένα από εκείνα τα πρωινά της αγρυπνίας, μέσα σε ένα πολυτελές φέρετρο με το παχύ, χοντρό βιογραφικό μου από πάνω, δυο άνθη, μερικά κροκοδείλια δάκρυα για το πόσο εξαιρετικός άνθρωπος και επιστήμων ήμουν και ... όξω από την πόρτα ... Δε σφάξανε ... Τέρμα οι ψυχοφθόρες καταστάσεις. Δε μασάω για να κορδώνονται άλλοι.
• Βλέπω γύρω μου σεμνές επιδείξεις, ρούχα της μόδας, μπότες της τελευταίας εσοδείας, τσάντες λαμπερές και πανάκριβες, μπιζού και βραχιολάκια κάθε λογιών. Έμαθα να τα παρατηρώ γιατί η φίλη μου η Βερενίκη είναι ένα γνήσιο φάσιον βίκτιμ και μου πλένει τον εγκέφαλο συχνά πυκνά. "Πήγα τα σακάκια μου στη μοδίστρα να μου τα κοντύνει γιατί, ξέρεις, φέτος είναι μόδα τα κοντά σακάκια" Ούτε ξέρω ούτε με νοιάζει. "Είδες τα καινούργια παπούτσια ? Δεν έχουν μύτες. Πωπώ τι θα κάνουμε τόσα παπούτσια με μύτες που έχουμε ?" Για φαντάσου έννοια! Πόσο πλήττω και εκνευρίζομαι με τη Βερενίκη αλλά, δυστυχώς, ανήκει σε αυτούς τους λίγους που αγαπάω, παρά τα ελαττώματα τους, οπότε το βουλώνω και χρησιμοποιώ όσα μου λέει για να διευρύνω τον τομέα των γνώσεων μου σε άγνωστα και ημιάγνωστα θέματα. Παρηγοριέμαι με το ότι "μάθαινε ό,τι μπορείς και κάτι μπορεί να σου χρησιμεύσει κάποτε" (sic!).
• Έμαθα να σωπαίνω και να περιμένω. Μεγάλες αρετές και οι δύο! Η απόλαυση της σιωπής και των σκέψεων σου. Η απόλαυση της υπομονής. Του χρόνου που περιμένεις για να δώσεις πνοή στους σκοπούς σου...
• Έμαθα να βλέπω σε κάθε τι την καλή του όψη πρώτα.
• Έμαθα να δικαιολογώ.
• Έμαθα να βάζω τον εαυτό μου στη θέση του άλλου. Μεγάλο ταλέντο! Και δύσκολο! Αλλά γίνεται και σε κάνει καλύτερο. Δεν έχει σημασία που κανένας δεν θα το εκτιμήσει. Το ταλέντο κυρίως έγκειται στο ό,τι κάνεις το κάνεις για σένα και όχι για να το εκτιμήσουν.
• Έμαθα να λέω καλά λόγια εκεί που πρέπει. Να αναγνωρίζω ανθρώπους (και κόπους) και να παραδέχομαι όσους είναι καλύτεροι. Μέχρι τώρα έβλεπα κακόμοιρα ανθρωπάκια τυλιγμένα στο μανδύα του εγωισμού τους ανίκανα να παραδεχτούν ότι υπάρχουν καλύτεροι από αυτούς. Με θαμμένες προσεκτικά τις δικές τους ανασφάλειες να πλασάρουν τους παντογνώστες και να απολαμβάνουν εκτίμησης. Έμαθα να ξύνω την επιφάνεια, να αναγνωρίζω το απόλυτο τίποτα, το ψεύτικο κόρδωμα και να απομακρύνομαι υπομειδιώντας.  

Έμαθα αρκετά και θα μάθω και άλλα καθώς γίνομαι σοφότερος άνθρωπος.

Δεν έμαθα όμως και αρκετά άλλα.
Όμως αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία...

      

ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ

Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που άγγιξα το πληκτρολόγιο. Γνωρίζετε όμως το πόσο πολυάσχολο είμαι. Πόσα κομμάτια να γίνω? Έχω τα κοντσέρτα μου ανά την υφήλιο, έχω και την οικογένεια μου που πρέπει πάντα να επιτηρώ.
Κάπως έτσι πέρασε και έφυγε το καλοκαίρι.
Εκ των υστέρων κατανοώ πόσο πολύτιμες είναι μερικές στιγμές στη ζωή μας....
Ψυχικά κουρασμένοι είναι όλοι γύρω μου. Προβληματισμένοι και κατηφείς. Τα συννεφάκια στο μυαλό τους αναμιγνύουν συνεχώς αριθμούς, δάνεια, φροντιστήρια παιδιών, πρόσθετους φόρους, κοινόχρηστα, εφορίες, αποκατάσταση βλαβών, λογαριασμούς ΔΕΗ ...
Το φθινόπωρο, η αγαπημένη μου εποχή με βρήκε να ετοιμάζω τις καινούργιες μου παρτιτούρες. Ώρες και ώρες δουλειάς, τι να λέω τώρα. Αλλά φέτος, το φθινόπωρο σηματοδότησε και αλλαγές.

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ που δοκίμαζα μερικές ενθουσιώδεις τρίλιες στο γραφείο μου. Απορροφημένο καθώς ήμουν δεν πρόσεξα τον κύριο με τον χιτώνα που είχε σταθεί υπομονετικά στην πόρτα του κλουβιού μου. Έριξα κάτι πρόχειρο επάνω μου και πήγα να του ανοίξω. Μου συστήθηκε ευγενικά. Τον έλεγαν Άγιο Πέτρο και ήρθε να μου κάνει μία πρόταση. Αυτός ζει σε ένα μέρος που λέγεται Παράδεισος και είναι κατά κάποιον τρόπο Διοικητής εκεί. Διάβασε για μένα, για τα ταλέντα μου, την απαράμιλλη ικανότητα μου στη σύνθεση παιάνων, το εκκωφαντικό τραγούδι μου, τα άπειρα κοντσέρτα και συναυλίες που έχω δώσει. Εντυπωσιάστηκε και πώς άλλωστε να μην εντυπωσιαστεί?
Ήρθε λοιπόν αυτός ο κύριος να μου προτείνει αποκλειστικό συμβόλαιο στον Παράδεισο σε θέση αρχιμαέστρου, αρχιενορχηστρωτή και αρχισυνθέτη.
Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει.... Δεν ήθελα να αφήσω την οικογένεια μου... Την κυρία μου, τον κύριο μου, το κανονικό μου αφεντικό, τον Χόλιους που δίνει φέτος εξετάσεις και περνάει δύσκολα, το Λευτέρη, το Ντίντη....
Είπα λοιπόν στον κύριο Άγιο Πέτρο τους προβληματισμούς μου και αρνήθηκα ευγενικά. Εκείνος όμως παμπόνηρος ... μου πέταξε στο τραπέζι ότι γνωρίζει όλες τις λαδιές μου. Δηλαδή το προηγμένο μικροτσίπ, τις βόλτες με την κυρία μου, τα σχόλια για τούτο και για κείνο... Μου είπε λοιπόν ότι τίποτα δε θα αλλάξει στην ουσία. Θα είμαι πάντα παρόν στις ζωές τους, θα έρχομαι από τον Παράδεισο στο σπίτι μας όσο συχνά θέλω και θα μπορώ να φτιάξω ένα πρόγραμμα παρουσιών και δραστηριοτήτων όπως εγώ νομίζω και ανάλογα με τις συναυλιακές μου υποχρεώσεις.
Καλός μου φάνηκε αυτός ο διακανονισμός. Το μέλλον μου διαγραφόταν λαμπρό, πέρα από τα στενά όρια της γης.
"Εις το επέκεινα λοιπόν", τιτίβισα υπογράφοντας το συμβόλαιο και .... έφυγα προσωρινά. Τώρα σας γράφω από τον Παράδεισο. Πολύ ωραία είναι εδώ, θα εγκλιματιστώ και θα επανέλθω με νέες περιπέτειες.

Το μόνο κακό μέχρι τώρα είναι η οικογένεια μου που δεν έχει καταλάβει επακριβώς τι έγινε. Νομίζουν ότι με έχασαν για πάντα και βέβαια θα τους αφήσω να το νομίζουν για να έχω πια και λίγη αυτονομία. Αρκετά με είχαν πρήξει κι αυτοί.
Η κυρία μου κλαίει καθημερινά και με κάθε ευκαιρία. Τέτοια ευσυγκινησία από αυτήν δεν την περίμενα! Αλλά θα μου πεις η ευσυγκινησία είναι ίδιον των γερόντων! Γέρασε φαίνεται κι αυτή. Όταν γύρισε το μεσημέρι από τη δουλειά της και βγήκε στο μπαλκόνι να με χαιρετίσει και δεν με βρήκε, γύρισε το κουμπάκι στο rain και από τότε πλημμυρίσαμε. Κλειδαμπαρώνεται με κάθε ευκαιρία στο μπάνιο της και θρηνεί. Όλη η οικογένεια στεναχωρήθηκε αλλά η κυρία μου το πήρε πολύ βαριά.
Από δε το κανονικό μου αφεντικό που είναι στην Πάτρα, το έχουν κρύψει για να μην ταραχτεί κι αυτός σαν τη μάνα του και είναι μακριά και μόνος.

Προχτές το βράδυ η κυρία μου ξέθαψε τα ανθρωπάκια της Γουατεμάλας, που έχει πάντα στο κομοδίνο της αλλά τα έχει χρησιμοποιήσει μόνο μια φορά στο παρελθόν.

Τα κουβάλησε από ένα ταξίδι της στο Λονδίνο πριν χρόνια. Κάπου τα είδε και έσπευσε να τα αποκτήσει να μην τα χάσει... Σύμφωνα με το θρύλο, άμα έχεις στεναχωρηθεί πολύ για κάτι, το ψιθυρίζεις σε ένα ανθρωπάκι, το βάζεις κάτω από το μαξιλάρι σου το βράδυ κι εκείνο σου απαλύνει όλη νύχτα τις σκέψεις.
Τις νύχτες λοιπόν κοιμάται με ένα ανθρωπάκι κάτω από το μαξιλάρι της και ετοιμάζει ένα ακόμα για το κανονικό μου αφεντικό όταν έρθει και δε με βρει.
Έτσι έχουν λοιπόν τα νέα μου.
Θα περάσει ο καιρός και όλα θα γιάνουν. Τότε θα ξαναγυρίσω στο πέτο της κυρίας μου ως ευφάνταστη καρφίτσα και θα τη συντροφεύω στις βόλτες και στις σκέψεις της. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να καθίσω να σχεδιάσω και να εφεύρω ένα νέο μικροτσίπ που θα το εμφυτεύσω στο μυαλό της για να κατανοήσει ότι ποτέ δεν είχα φύγει πραγματικά από κοντά της.